Fooding around Brussels

I only knew Brussels for the EU Parliament, Committee,
belgian beers and european, white-collar workers.
In the past months I visited Belguim for a gastronomic
event taking place in the Parliament.

I had the chance to get to know a little bit of the other side of the coin: what Brussels taste like.

First stop was Le pain Quotidien in Sablon.

Fresh bread, soury goat cheese, dried tomato, basil pesto, olive oil.
A little of le goût de la Méditerranée in center Europe.

Passing to the other side, I entered Wittamer finest pastry shop.
The reason of my visit was straight and clear: eclair au chocolat.

Sticky chocolate glaze, soft, flufy pastry, thick and smooth chocolate filling.
Strong and acid aftertaste of the fruity notes of the grand cru chocolate.
Très elegant.

Before dinner I went shopping.
Beer shopping.
In Grand Place among others there is a wooden old store, with a huge selection of Belgian beers.

 Apart from handsome, he was polite and willng to help me find the beer
that best matched my taste criteria. Unfortunately, I can't remember his name.

I gave him a smile, he gave me a praline bonbon.


With a sweet flavour filling my mouth, I left la Grand Place heading to Marcolini's "jewellery store", the Haute Chocolaterie of Sablon. 
The intercontinental chef pâtissier, so famous for his upper class chocolate creations is travelling form Europe to Brazil, Mexico, Ecuador, Madagascar, Venezuela to find and choose by himself the best cocoa beans.

This is a dark gran cru tablet chocolate from Bahia- Brazil. It is slightly acid, made 78% Forastero cocoa. In their site you can find more of information. 

I enjoyed it with a Taf Rosebud espreso shot and it was divine.

Little do we know about Pierre Marcolini as a person, but, let's admit that we do care much more about his profesional capacity and his edible, tiny visions- his chocolates. 

The originals are handmade and signed.

PS. I dedicate this post to my beloved friends Eli and Michael with all my love for a great new start in the heart of Europe. A votre santé mes amis!

Breakfast is just the beginning

"If only people came with a restart button".
2012 was really tough and heavy. 
Such little time for myself, so many hours spent on traffic jams, meetings, working, thinking, explaining, taking care of others. 
I count the times I had to re-estimate relationships, take over same actions,
re-arrange time, prioritize, fall to zero and climb up again.
All these intensively, since February. Ten months later I feel that it was enough.

I needed some time alone at a familiar place. 
Me in the kitchen. Food helps me think clearly.
Quiet, strong tea and salty butter. Crispy bread, smooth goat cheese. 
Sour and sweet homemade berries' confiture.
Made myself a breakfast. Procrastination just died. 
A great day just started.

And off I go.

Bitter Broken Heart

Some weeks ago I paid a visit to my best friends commune in London; 

after years of wishing and dreaming about roomating 

four of them hopefully managed to live together.  

We had our chances to catch up and reunite our spirits,  

smile and laugh, 

hug and feel each other, 

hear the inner truth revealing itself. 

Turning back home was hard and sad. 

There is only one way for me to exorcise the evil. 

Baking. 

The british capital is always a tickle for my eye's and taste's curiosity, 

so I couldn't help but endure. 

In Spitalfields market I met Montezuma's chocolate. 

 Bitter mouthful and heavy, like lies between adolescents in love. 

This was the raw material for my chocolate fondant. 

Eggs, brown sugar, milk cream and a bitter, so bitter chocolate. 

My heart was broken.  

Unintentionally, but to the point. 

a Silicon Inspiration

I enjoy buying kitchen utensils almost as much as I enjoy buying shoes. 

To make the long story short, with this baking mold, I was thrilled. 

One of my collegues at work (ok, not just a collegue, the absolute working-with-person) bought it for me, just one day after I said I liked it. 

So that I thank and please her, I wanted to make an exeptional recipe. 

Chocolate was the basic ingredient, as always. 

Dozens of recipes passed on my mind. Cakes, brownies, mousses. 

Until it was NYT and a marvellous recipe with Nutella. 

 It's name provoked salivation: Chocolate Hazelnut Panna Cotta. 

You can follow the link to see the recipe as it was published in NYT, 

or continue reading to make my version, a customised one. 

 9 gelatin leaves, 3 gr. each

80 gr. of chocolate, bitter or milk, finely chopped

300 gr of Nutella

300 gr. cream

1 cup whole milk

seeds of one vanilla stick 


1. In a medium bowl, whisk gelatin with 3 tablespoons cold water. Place chopped chocolate in another medium bowl. In a large bowl, place Nutella.  

2. In a small saucepan over medium heat, bring cream to a boil. Pour half the cream over gelatin mixture and whisk gently to combine; add vanilla seeds. Pour remaining cream over chopped chocolate; whisk until smooth. Combine two mixtures; whisk well.

3. Pour one-third of the gelatin-chocolate mixture over Nutella; beat using an electric mixer on low speed until a smooth paste forms. Pour in remaining mixture and milk; beat until fully combined.

4. Strain through a fine-mesh sieve into the mold. Cover loosely with plastic wrap and chill in refrigerator until set, about six hours or overnight. 

Chop, melt, boil, mix, whisk, freeze, unmold and share the ones you love. 

Delicate little thing.

Sunday is a really dull day, unless it includes cooking or a war scene taking place next door or daily news about nuclear explosition. Today lived up to my expectations, unfortunately. Little can we do when these happen, although the small tiny things sometimes make the difference.

Greek saffron does make a difference. In Kozani, a bunch of farmers are collecting with bare hands one-by-one those purple flowers growing in endless hectars. Each one gives less than ten scarlet stamens, what we call saffron (krokos, in greek). 

Four of these slim and meager threads are capable of converting one litre of water to dark yellow broth and dye rice grains golden. 

Risotto ai funghi e saffron for dinner.

Sunday's Rosemary/ Κυριακάτικο αρισμαρί

If I enjoyed one and only type of baking, definately that would be making tarts- salty or sweet doesn't matter at all. Last Sunday I started my day with some blue cheese tarts, with bechamel and later on I continued by making a quince tart, in family size. Unfortunately, I did took picture only from the salty ones...
It's Friday already and I have no idea what this week-end tarts will taste like. Dear bloggers, help!

Αν έπρεπε να διαλέξω ένα μόνο φαγάκι για να μαγειρεύω, αυτό θα ήταν οι τάρτες- αλμυρές ή γλυκές, το ίδιο κάνει. Την περασμένη Κυριακή ξεκίνησα τη μέρα μου φτιάχνοντας μικρές ατομικές τάρτες με μπεσαμέλ και ροκφόρ και λίγο αργότερα συνέχισα ψήνοντας μια γλυκιά τάρτα με κυδώνια, σε οικογενειακό μέγεθος, Δυστυχώς, φωτογράφισα μόνο την αλμυρή.
Είναι κιόλας Παρασκευή και αναρωτιέμαι τί τάρτα να φτιάξω, αυτό το σαββατοκύριακο. Αγαπητοί μου μπλογκομάγειρες, θέλω προτάσεις...

Mom's Surprise Birthday Party/ Πάρτυ Έκπληξη

Black Forest is mum's favorite cake, so for her birthday I couldn't help form making one, for her and our friends who attended the surprise party I organised for her.
Fresh creme, sour cherries and three layers of chocolate sponge cake.
Made with true love.
Happy Birthday Mum.

H τούρτα Μπλακ Φόρεστ είναι η αγαπημένη της μαμάς, και δεν μπορούσα να κάνω αλλιώς παρά να της φτιάξω μια για τα γενέθλιά της και για τους καλεσμένους της στο πάρτυ έκπληξη.
Φρέσκια κρέμα, βύσσινα και τρια στρώματα σοκολατένιο παντεσπάνι.
Φτιαγμένο με αγάπη.
Χαρούμενα Γενέθλια Μανούλα.

Little Pumpkin Soup

I declare I am all a winter girl. I love cold weather, woolen coats that mum creates for me and long scarfs, worm hats and hot cups of chocolate. But most of all that I love about winter is soup. My dad came home the other day carrying two big yellow pumpkins.  Celebrating Halloween was out of the subjet.

Suffering an enormous taste desire and watching the winter coming, bringing heavy pourings, I prepared an orange veloute pumpkin soup.  A roasted slice of bread and some goat cheese on top.Pepper please. Welcome winter.

Είμαι κορίτσι του χειμώνα. Αγαπώ τα κρύα, τα μάλλινα παλτό που μου ράβει η μαμά και τα μακριά κασκόλ, τα ζεστά καπέλα και τις κούπες με την καυτή σοκολάτα. Και πιο πολύ απ' όλα αυτά αγαπώ το χειμώνα για τις σούπες. Ο μπαμπάς κουβάλησε σπίτι προχθές δυο μεγάλες κίτρινες κολοκύθες. Ημουν σίγουρη οτι δεν ήταν για το Χάλογουιν!
Η επιθυμία για μια ενδιαφέρουσα γεύση δε με άφηνε να ηρεμήσω...ακουγα και τη βροχή, ερχόταν μάλλον ο χειμώνας, επιτέλους. Ετσι η κολοκύθα έγινε μια βελουτέ σούπα, με ανοιχτό πορτοκαλί χρώμα. Μια ψημένη φέτα ψωμιού και ένα κομμάτι κατσικίσιο τυρί. Λίγο πιπεράκι. Καλωσήρθες αγαπημένε μου.

An apple tart on a Sunday afternoon Τάρτα μήλου απόγευμα Κυριακής

Red apples are not a fruit that I ever crave for. But only when they are crude. I have always concidered applepies as a very "noble" dessert, under certain circumstances. Not very crunchy, but not too baked. Not cut in big pieces, not made with marmelade. So, having found the perfect recipe after a long time, today I fulfilled my appetipe. Spent two hours in order to make it and only 8 minutes to eliminate a generous portion.

Ποτέ δεν μου άρεσαν τα κόκκινα μήλα. Αλλά αυτό ισχύει όταν αναφέρομαι σε ωμά. Πάντα θεωρούσα τις μηλόπιτες αρχοντικό γλυκό, κάτω από προϋποθέσεις βεβαίως. Δεν μου αρέσουν ούτε πολύ κριτσανιστές, αλλά ούτε και λασπωμένες. Ούτε θέλω τα μήλα κομμένα αγκωνάρια, αλλά ούτε προτιμώ αυτές που είναι φτιαγμένες με μαρμελάδα. Ετσι, αφού έψαξα πολύ και βρήκα την συνταγή για την τέλεια μηλόπιτα, σήμερα χόρτασα τις ορέξεις μου. Χαλάλησα δυο ώρες για να την ετοιμάσω και μόλις 8 λεπτά για να εξαφανίσω μια γενναιόδωρη μερίδα.

Recipe...ingredients and making of...

250 gr. flour
1 tsp salt
1/2 tbs icing sugar
180 gr. butter, cut in dices, very cold
1 egg
1 tbs very cold water
3 tbs fig (or whatever) jam
4 red apples and 1 green
1 tbs brown sugar

In a large bowl we mix the flour, the salt and the icing sugar. We make a little hole in the middle and we place almost all the butter and we mash, making a tight little ball, putting also the egg and the cold water. Even though the butter isn't absorbed, wrap in plastic and refrigerate for 1 hour. Now, we peal and cut the apples firstly in two and then in really fine slices, by holding them together, so as not to be separated. We preheat the oven at 180 C.

In a pan of 26 cm we place the dough, trying to open it with our hands, so that it will cover the hole surface and the borders. We place the apples over it and we sprinkle the brown sugar and we put the small amount of butter left. We bake about one hour.
When baked and cold, we pass over with a kitchen brush put in the jam, covering the apple surface.

The recipe was publiced in the September's issue of Glykes Istories magazine, by Nana Gioti.

η συνταγή... τα υλικά και η διαδικασία

250 γρ. αλεύρι για όλες τις χρήσεις
1 κουτ. γλυκού αλάτι
1/2κουτ. σούπας ζάχαρη άχνη
180 γρ. βούτυρο αγελάδος, κομμένο σε κυβάκια, πολύ κρύο
1 αυγό
1 κουτ. σούπας πολύ κρύο νερό
3 κουτ. σούπας μαρμελάδα σύκο ή άλλη της αρεσκείας μας
4 κόκκινα μήλα και ένα πράσινο
1 κουτ. σούπας καστανή ζάχαρη

Σε ένα μεγάλο μπολ βάζουμε το αλέυρι, το αλάτι και την άχνη, ανακατεύουμε και κάνουμε μια τρυπούλα στη μέση, όπου προσθέτουμε το κρύο βούτυρο, κρατώντας 4-5 κυβάκια στην άκρη. Ζυμώνουμε καλά και προσθέτουμε το αυγό και το κρύο νερό, δημιουργώντας μια μπάλα ζύμης. Τυλίγουμε με μια μεμβράνη και τοποθετούμε στο ψυγείο για μια ώρα. Σε αυτό το σημείο μπορεί το βούτυρο να μην έχει ενσωματωθεί στη ζύμη- αλλά αυτό δε μας πειράζει καθόλου. Καθαρίζουμε και κόβουμε τα μήλα αρχικά στα δυο και ύστερα κάθε κομμάτι σε εξαιρετικά λεπτές φέτες, κρατώντας τα μαζί, για να μην σκορπίσουν. Προθερμαίνουμε το φούρνο στους 180 Κελσίου.

Βγάζουμε τη ζύμη από το ψυγείο και στην τοποθετούμε σε ένα στρογγυλό ταψί - ιδανικά σε μια ταρτιέρα- διαμέτρου 26 εκ, ανοίγοντας της με τα χέρια μας και καλύπτουμε όλη την επιφάνεια και τα τοιχώματα. Τοποθετούμε τα μήλα βάζοντας κάθε πακετάκι αντικρυστά, ή δημιουργώντας ένα σαλιγκάρι που ξεκινά από μέσα προς τα έξω, έτσι ώστε το κάθε μήλο να μισοκαλύπτει το προηγούμενο. Πασπαλίζουμε με τη ζάχαρη και τοποθετούμε ανάμεσα στα κομμάτια το υπόλοιπο βούτυρο που κρατήσαμε. Ψήνουμε για μια ώρα. Οταν ψηθεί η τάρτα, την αφήνουμε να κρυώσει και με τη βοήθεια ενός πινέλου, περνάμε όλη την επιφάνειά της με τη μαρμελάδα που  έχουμε διαλέξει.

Η συνταγή δημοσιέυτηκε στο τεύχος Σεπτεμβρίου του περιοδικού Γλυκές Ιστορίες, από τη Νανά Γιώτη.